Home > Column > Het spookt in de grotten van Daelhem

Het spookt in de grotten van Daelhem


De Spookgrot in Valkenburg is een initiatief van Jut en Jul producties. Banger Sisters is uitgenodigd om een kijkje te komen nemen. Van tevoren ben ik gewaarschuwd; ik zal na deze dag met recht een “banger” sister zijn. Klinkt eng, maar ik laat mij niet uit het lood slaan. Als ik denk aan Valkenburg zie ik gezellige terrassen, winkeltjes en vooral veel (glim)lachende mensen. Dat deze middag zo gruwelijk angstaanjagend zou zijn was dan ook wel het laatste wat ik verwachtte.

Vandaag ben ik afgereisd naar Valkenburg om de grotten van Daelhem te bezoeken. Deze middag heb ik een afspraak staan om de Spookgrot te bezoeken. Jut en Jul producties spreekt over “De ultieme Ondergrondse Uitdaging!” Niet wetend wat me te wachten staat, meld ik mij bij de feestgrot waar een slordig geklede man, die met moeite uit zijn woorden lijkt te komen, mij al op staat de wachten. Van hem krijg ik mijn kaartje en geniet nog even van de zon. Na een paar minuten worden de mensen die de grot mee ingaan bij elkaar geroepen. Ik volg de anderen en zie tot mijn verbazing dat de man die mij ontvangen heeft, onze gids zal zijn vanmiddag. Hij stelt zich voor als Beerke. Snel vertelt hij dat later die middag weer opgehaald wordt door het busje van de instelling. Dit geeft mij niet erg veel vertrouwen. Gaat deze man ons meenemen onder de grond? Gelukkig ben ik niet alleen en leggen ook de andere twintig personen hun lot in Beerke zijn handen. Onderweg naar de grot krijgen we de instructie om zo dicht mogelijk bij elkaar te blijven. Doordat er geen lucht tussen mag zitten vormen we al snel een hechte groep. Het voelt allemaal even onwennig, zo dicht bij elkaar, maar wat we nog niet weten is dat wij straks elkaar niet meer los durven te laten.
Beerke gaat ons het grotje van zijn tante Emily laten zien. Hij wijst naar een groot kruis dat een paar meter verderop in de bossen staat en vertelt dat daar zijn tante begraven ligt. Terwijl wij voor de ingang van de grot staan zie ik een bordje “Verboden toegang”, maar daar hoeven we ons dus niets van aan te trekken. Beerke lijkt dit immers ook niet te doen. We worden gevraagd of wij elkaar eventueel willen oprapen wanneer iemand over zijn eigen voeten struikelt of over iets anders. In het donker kan er van alles gebeuren. Beerke neemt ons mee de grot in. Aangezien hij de enige is met een kaars – het enige lichtpuntje in de duisternis – volgen we hem op de voet. Hij heeft grootse plannen met het grotje en is al begonnen met het zaaltje binnen klaar te maken. Natuurlijk vergeet hij in eerste instantie om het licht aan te doen maar regelt dit al snel zodat we elkaar kunnen zien. Vol trots vertelt hij wat er allemaal in het grotje georganiseerd zal gaan worden. Hij doet alles zelf, ook de zojuist aangestoken lampen heeft Beerke aangelegd. Midden in zijn verhaal horen we ineens een knetterend geluid en begeven de lampen het. Beerke zegt dat hij het wel even gaat maken maar met een harde klap verdwijnt hij uit het zicht.Daar staan we dan, ergens in een grot, onder de grond in Valkenburg. De muffe geur is overweldigend en we zien geen hand voor ogen. We zouden het zaaltje van Beerke bezoeken maar wij zijn belandt in de Spookgrot. Niemand durft te bewegen, er valt een stilte, wat nu? Ik probeer wat met mijn ogen te knijpen in de hoop dat ze snel wennen aan de duisternis, maar voorlopig kan ik niet eens degene zien die naast me staat.
Ineens is daar een luide stem die geïrriteerd vraagt wat wij hier in hemelsnaam komen doen. We worden dringend en onvriendelijk verzocht “op te rotte”. Hij ontsteekt een kaars en wij staren naar een sjofel geklede archeoloog. Na zijn getier verteld hij ons over de eeuwenoude legende van Heer Reginald van Valkenburg. Na een afschuwelijke broedermoord werd hij in de donkere kille grotten aan zijn lot overgelaten. Volgens de overlevering kent zijn geest enkel rust als iemand rein van hart de grotten trotseert. Geheel onverwacht worden we uitgenodigd om toch door de donkere gangen van de grot te trekken. Zou zich onder ons dan iemand bevinden die rein van hart is en die kan zorgen voor de rust van Heer Reginald zijn geest? De archeoloog geeft ons nog wel een lied mee om de gang door de grot te verlichten, het zou ons nog weleens van pas kunnen komen.Het liefst vertrek ik direct uit dit angstaanjagende gangenstelsel, maar gezien dat de goede man geen intentie heeft ons netjes naar buiten te begeleiden en zelfs alweer verdwenen lijkt te zijn, hebben we geen andere keuze dan het pad te volgen.
Wat er verder is gebeurt in de Spookgrot was zo verschrikkelijk dat ik het uit mijn geheugen heb geblokt. Het werd daarbinnen van kwaad tot erger. Een ellende was het met vlagen van blinde paniek. Het was met recht een duister avontuur in de grotten van Daelhem. Ik ben in de Spookgrot voor een groot deel mijn stem kwijtgeraakt, maar ‘no way’ dat ik die trip nog eens overdoe om hem te gaan zoeken.Niet geschikt voor tere zieltjes!!! Durf jij het evengoed aan om de Spookgrot te bezoeken dan kun je >hier<  informatie vinden.
Kom je daar mijn stem toevallig tegen, breng hem dan mee terug wil je?

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: