Home > Interview > Interview Nicole van den Broek (’t Laatste rondje…… is van mij)

Interview Nicole van den Broek (’t Laatste rondje…… is van mij)


Nicole van den Broek werd op 21 mei 1975 geboren in Brouwhuis. Dit is een klein plaatsje in Noord-Brabant en hoort bij Helmond. Ze heeft twee jongere zussen en haar ouders zijn Harrie van den Broek en Mieke Verdonschot.In juli 1998 is Nicole in Sosua gaan wonen en vanaf dat moment is ze begonnen met het opschrijven van haar belevenissen. Hiervan heeft ze nu dus een boek gemaakt. Hoe dat zo tot stand gekomen is? Dat heeft ze te danken aan haar lieve omaatje!


Hoe zou jij Nicole omschrijven als ze een vriendin van jou was?
Jeetje, wat een goeie vraag! Hoe zou ik Nicole omschrijven als ze mijn vriendin was? Allereerst als een hele vrolijke en vooral gezellige vriendin! En als iemand die nooit stil staat en altijd in is voor een avontuur. Zij zou ook de eerste zijn die ik zou bellen om iets leuks mee te ondernemen, want zij gaat zeer zeker mee. Ook zou ik haar bellen bij problemen, want ook al is ze weinig in Nederland, loyaal is ze zeer zeker naar haar vrienden toe. Verder is zij degene die altijd plezier heeft, maar met wie niemand zou willen ruilen qua leventje; te hectisch, actief en te snel. In ieder geval een uniek persoon en een geval apart.

Met jouw passie voor reizen is het vast lastig geweest om te gaan zitten voor dit boek. Wat is de reden geweest dat je ’t Laatste rondje……is van mij wilde schrijven?
Allereerst wil ik graag vermelden, dat het überhaupt nooit de bedoeling is geweest om een boek te schrijven! Want de verhalen hebben zich in de loop der jaren zelf geschreven. Alle avonturen zijn brieven aan mijn oma en omdat zij ál mijn brieven bewaard heeft, puur en alleen daarom, is er dit boek. Mijn bedoeling was het, om mijn brieven aan haar gericht, in de computer te zetten en het dan uit te printen met een mooi ringetje erdoor. Zoiets wat je vroeger op school ook met een werkstuk deed. Maar het “overtypen” van de brieven duurde iets langer dan verwacht, want mijn lieve omaatje bleek maar liefst álles bewaard te hebben. Dit heeft geresulteerd in 12 jaar verhalen en belevenissen over heel de wereld. En het ringetje door de bedoelde A4’tjes is vervangen door een mooi ingebonden boek van maar liefst 694 pagina’s! Het uiteindelijke maken van het boek heeft ook behoorlijk lang geduurd, want ik ben er zeker 5 jaar mee bezig geweest. Ik werk 10 maanden per jaar in het buitenland en de afgelopen 5 jaar heb ik én geen kerstmis gevierd én geen oud en nieuw…ik zat te schrijven! Dus 10 maanden werken, één maand werken aan het boek in december en één maandje vakantie vieren en feesten om vervolgens weer 10 maanden aan het werk te gaan. En dat 5 jaar lang…

Je hebt gekozen om de brieven en e-mails die je tijdens het reizen schreef onveranderd in het boek op te nemen. Dit komt de leesbaarheid niet altijd ten goede, maar toch heb je het risico genomen. Kun je ons uitleggen waarom en welke afwegingen je hebt gemaakt?
Ik begrijp niet helemaal wat je hiermee bedoelt, maar ik kan wel uitleggen waarom ik ervoor gekozen heb om alles onveranderd te laten. Dit boek is vanaf het begin af aan bedoeld voor alleen mijn oma en mezelf. Nooit maar dan ook nooit had ik gedacht, dat het überhaupt in de winkels zou komen te liggen! Ik wilde een mooi exemplaar voor mezelf en mijn oma. Later bleek dat er nogal wat uitgevers geïnteresseerd waren in mijn verhalen, pas toen realiseerde ik me dat er daadwerkelijk een écht boek in zat! Toch heb ik besloten om alles onaangepast te laten. Waarom? Omdat dit de daadwerkelijke woorden zijn die ik aan mijn oma heb geschreven, letter voor letter. Ik heb dan ook werkelijk niets veranderd in heel het boek. Ik kan de originele brieven erbij pakken, ernaast leggen en dan zie je dat alles letterlijk zo overgeschreven is. Dit zijn mijn privé-verhalen en gebeurtenissen aan mijn oma verteld en tja, dat er toevallig een heleboel mensen zijn die hierin geïnteresseerd zijn en het willen lezen? Dan krijg je ook echt álles te lezen. Ook de minder leuke dingen…het leven is niet altijd rozegeur en maneschijn. Het was overigens ook een eis aan de uitgever; ik wilde geen enkel woord veranderd hebben in de tekst! Het zijn de woorden die ik destijds zo gebruikt heb en hoe ik me toen voelde. Ik kan ook goed merken dat mijn schrijfwijze 12 jaar geleden anders is dan 4 jaar geleden. Dat komt door de levenservaring, maar ook omdat ik toen alles met pen en papier deed en de laatste jaren ging het per laptop, dat typt nét effe wat sneller!

In ’t Laatste rondje…… is van mij laat je weinig van jouw emotie zien. Op de momenten dat deze wel beschreven worden, blijf je toch wat aan de oppervlakte. Heb je bewust hiervoor gekozen? Zo ja, waarom?
Huh? Laat ik weinig van mijn emotie zien? Het boek is vol emotie?! Maar ik denk dat je doelt op verdrietige of droevige emoties? Tja, die zal je inderdaad niet veel tegenkomen, puur vanwege het feit dat ik van nature een optimistisch persoon ben. En áls ik me dan al down voel of niet happy ben dan denk ik niet dat andere mensen daarop zitten te wachten. Die enkele keer dat ik me wel slecht voelde, dan is het ook behoorlijk belabberd met me gesteld en de enige persoon die me daarbij op afstand kon helpen was mijn oma. Door een soort van luisterend oor te bieden en mijn woorden te lezen. Natuurlijk had ik mijn lieve moedertje en zussen en vrienden ook nog, maar moeders hoeven niet alles te weten (en vooral niet als je kind niet gelukkig is!) en vrienden zitten niet op de sores van anderen te wachten. Daarom is er weinig verdrietigs te lezen in het boek. En er is niet bewust voor gekozen om dit soort emotie minder te tonen, maar meestal ben ik behoorlijk opgewekt, enthousiast en blij. En die emotie komt overduidelijk naar voren en aan bod in het boek. Overigens moet ik wel eerlijk zeggen…die paar trieste verhalen in het boek zijn voor mij persoonlijk échte tranentrekkers! Als ik dat teruglees dan komen de waterlanders weer naar boven en zie ik me weer in de bak in Amman zitten of voel ik me weer heel alleen gelaten… Maar gelukkig overheersen de vrolijke verhalen. Ik hoor ook van behoorlijk wat lezers van het boek dat ze bij een groot aantal verhalen van de bank vielen van het lachen, maar dat ze ook tranen met tuiten hebben moeten huilen bij een aantal andere minder vrolijke verhalen. Dus ik denk dat het met die emoties wel goed zit… Overigens vind ik dat wel een mooi compliment, als je hoort dat mensen zó geraakt kunnen worden door woorden, toch? Een ander groot compliment vind ik het als een goeie vriend van me, die vrachtwagenchauffeur is en alleen zijn vrachtbrieven leest en verder nog nooit een boek heeft gelezen in heel zijn leven, mijn boek in 6 dagen uit heeft gelezen!? Een groter compliment kan je niet krijgen denk ik.

In het boek citeer je regelmatig uitspraken van jezelf als: “slapen doen we wel als we dood zijn”, “Ik ben niet vies van hard werken”, “’t Laatste rondje……is van mij” en de meest opvallende “One life, live it!” Wil je vertellen wat de laatste voor jou betekent?
Wéér zo’n goeie vraag! Goed bezig! Vroeger als klein meisje vond ik al dat een dag nooit lang genoeg duurde, 24 uur is veel te kort. Ik ging zo laat mogelijk naar bed, omdat ik altijd wel iets leuks te doen had, toen al! Vervolgens heb ik ooit een geel shirt gekregen van ‘Camel’ en daar stond de zin “One life, Live it” op (deze foto is overigens ook in het boek te zien). Die woorden vertalen zó goed hoe ik in het leven sta. Al 35 jaar lang leef ik volgens dat motto. We zijn maar zó kort op deze aardbol, waarom dan niet genieten? Het leven is al zo kort. Waarom maken we het onszelf soms toch zo moeilijk? Tuurlijk doen we allemaal wel eens dingen waar we spijt van krijgen, maar get over it en move on! Dat is zó’n verloren tijd. Je moet nú genieten, want het is voorbij voordat je er erg in hebt. Waarom gaan mensen pas realiseren dat het leven zo kort is als ze ernstig ziek worden? Waarom beseffen ze pas hoeveel ze om iemand geven als die persoon er niet meer is? Tja, dat is wel een beetje te laat… Daarom heb ik mijn hele leven volop plezier gemaakt en dat blijf ik ook doen. Misschien doe ik het soms wel in het extreme en kan het iets rustiger. Mijn beste vriendin Annemarie zegt ook altijd: “jouw leven gaat als een rollercoaster, doe toch eens rustig aan…”. Maar mocht ik er morgen bij neervallen en er niet meer zijn dan hoef je geen traan te laten om mij! Lees mijn boek nog maar een keer en lach maar een keer. Ik zeg ook altijd: “Huil niet omdat zij er niet meer is, maar glimlach omdat zij er was…”. Dus daarom zeg ik nu ook: leef nu mensen! Haal het maximaal haalbare uit dit mooie leven en geniet! En die ene zin betekende nog meer voor me na de dood van mijn vader Harrie. Hij is gestorven toen hij slechts 45 jaar was. Zijn dood heeft me nogmaals doen inzien dat het leven een keertje ophoudt. En daarom wil ik er optimaal van genieten: “One life, live it!”.

Aan het eind van het verhaal schrijf je: “In dit boek staat één verhaal, één gegeven, één iets in, wat niet waar is oma… Wat dat is, welk verhaal niet klopt, waar de waarheid net iets anders ligt dat is voor de mensen die het boek nu gelezen hebben een vraag en voor jou en mij een weet.”
Het gehele boek is op waarheid berust behalve één ding kan ik hieruit concluderen. Met welke reden heb je dit gedaan?

Beetje jammer dat je deze vraagt stelt, want dat is een van de redenen waarom ik dat gedaan heb: als verrassingelement voor de lezers. Om het verhaal een soort van einde te geven. Maar er zijn meerdere redenen. Een van de andere redenen is omdat alle verhalen natuurlijk zeer persoonlijk zijn. Het is correspondentie tussen mijn oma Annie en mezelf. Wij hebben deze woorden altijd samen gedeeld en niemand op deze wereld wist ervan. Nu deel ik het ineens met een heleboel mensen! De intimiteit is weg. Ik deel het nu niet meer alleen met haar. En om dat terug te brengen heb ik één ding aangepast…niemand weet wat, behalve zij en ik. En daardoor delen we wederom een mooi intiem geheimpje… Overigens klopt het dat verder álles in het boek op waarheid berust. Er is niets verzonnen en alles is, hoe raar of onmogelijk het soms ook overkomt, écht gebeurd.

In je afsluiting geef je aan dat Nard van Veghel vele verhalen in zijn bezit heeft van en over jou. Deze heb je uiteindelijk niet verwerkt in je boek. Wat is de reden dat je alleen de correspondentie van jezelf aan je oma hebt gebundeld?
Heel simpel: ik vond 694 pagina’s eigenlijk wel voldoende voor één boek hahaha… Eén kg voor een boek is zwaar genoeg. En een andere reden waarom ik die correspondentie niet gebruikt heb? Omdat ik die brieven niet in mijn bezit had. Dat zijn brieven en e-mails die ik aan Nard heb geschreven en alleen de brieven die ik naar mijn oma heb gestuurd, had ik in een grote doos voor me staan. Verder is de toon en aard van de brieven die ik aan Nard heb geschreven ietsjes “anders” dan de brieven aan mijn oma. Ook al is mijn oma veel gewend met 10 kinderen en als kroegeigenaresse van ‘Café Bruheze’, toch denk ik dat ze niet álles hoeft te weten van haar kleinkind. Ik ben al vrij open geweest over mijn avonturen en ook mijn amoureuze capriolen en intieme acties komen ter sprake, maar een aantal verhalen hebben de brievenbus niet gehaald met haar adres erop. En die zijn terecht gekomen in de mailbox van Nard. Misschien dat die ooit nog in boek twee komen, wie weet? Ik vrees alleen dat er dan veel mensen nerveus zullen worden, haha…

Je bent een persoon die zich door niets en niemand laat weerhouden om je plannen te verwezenlijken. Is er wel iemand die jou kan tegenhouden of aan het twijfelen kan brengen? En kun je toelichten waarom wel of niet?
Niet echt nee. Ik zeg altijd dat ik heel egoïstisch ben, terwijl dat eigenlijk totaal niet waar is. Want ik denk juist heel veel aan anderen en probeer met zoveel mogelijk mensen rekening te houden. Maar ik moet wel toegeven dat ik vooral heel goed voor mezelf zorg. Tja, dat zal je toch écht zelf moeten doen, toch? Niemand anders die het voor je doet. Je bent alleen op deze wereld gekomen en je gaat er ook weer alleen vanaf. Wat je in de tussentijd doet, dat heb je grotendeels zelf in de hand. Dan kan ik het maar beter  goed doen en die tijd zo aangenaam mogelijk voor mezelf maken. En daarbij heb ik meestal wel een duidelijk doel voor ogen. Als ik iets wil dan zorg ik er ook voor dat ik het krijg. Dan doe ik daar al het mogelijke voor en probeer ik mijn dromen te realiseren. En dan klopt het dat er niets of niemand is die mij van mijn plan kan weerhouden. Als ik ook eenmaal iets in mijn kop heb, dan moet dat ook gisteren gebeurd zijn. Ik denk ook dat je behoorlijk veel dromen daadwerkelijk kunt realiseren! Maar je moet wel echt willen en ook een beetje durven. Doe eens gek! Althans, voor de meeste mensen is het al snel gek…voor mij is het vaak “normaal” haha…

Wat zijn jouw plannen de komende jaren en komt er nog een tweede boek?
Mijn plannen zijn om van de royalty’s met m’n blote kont in het warme zand te gaan liggen op een tropisch eiland en de hele dag door cocktails te laten serveren door een knappe vent… Nee joh, dat zou ik niet eens willen! Geen geduld voor haha… Mijn plannen? Ik wil lekker doorgaan met leven op deze manier, want dat bevalt me enorm goed. Ik ben heel gelukkig met de manier hoe mijn leventje gaat en hoop dat nog jaren zo vol te kunnen houden. Ik heb makkelijk praten, want ik ben gelukkig gezond. En dat koester ik ook en dat zie ik als het allerbelangrijkste. Voor je het weet is het anders en dan is het voorbij. Maar zo wil ik niet denken. Mocht het tij zich keren dan zien we dan wel. Wie dan leeft, wie dan zorgt. Tot die tijd wil ik leuke reizen blijven maken, veel toeristen blij kunnen maken met mijn enthousiasme en landeninformatie en in die spaarzame vrije tijd wil ik graag nieuwe, dubieuze avonturen meemaken en nog meer leuke dingen ondernemen. Het leven is toch prachtig? En boek twee? Tja, dat schrijft zichzelf wel. Ik betwijfel echter of boek twee wederom aan mijn oma gericht zal zijn. Want ik kon de eerste weken na het definitief maken van het manuscript geen brief meer aan haar schrijven! Waarom niet? Omdat ik toen realiseerde dat er over 10 jaar misschien wederom mensen zijn die al die verhalen zouden kunnen lezen. En dat creëerde een soort van schrijversblock? Maar ik ben wel mijn wilde verhalen blijven sturen naar Nard van Veghel (heb je ‘m weer)…dus misschien is boek twee wel aan hem  gericht? Wie weet… Feit is wel dat er al een aantal spannende verhalen in mijn hotmail-mapje ‘Boek Twee’ staan…daar gaan je oren van klapperen en is ‘Boek Één’ niets bij… Maar hierop zal je toch nog een jaartje of 10 moeten wachten. Even geduld…

Je bent duidelijk jouw passie en dromen achterna gejaagd. Wat zou jij onze lezers nog mee willen geven voor de toekomst?
Om dat ook te doen! Ik zou ze willen zeggen, dat ze nu moeten leven! Durf ook te leven en doe voor jouw idee eens een keer raar? Stel dingen niet uit, maar maak juist plannen. Of doe eens impulsief iets wat je allang in gedachten had! Het leven kan zo ontzettend leuk zijn. Maar feit is dat mensen dingen nodig hebben om naar uit te kijken; of dat nou die bruiloft is waar je dat mooie jurkje eindelijk aan kunt trekken, of die geplande vakantie in een ver land of dat feestje waar je je al weken op hebt verheugd of dat avondje pokeren met vrienden. Mensen kijken graag vooruit naar leuke dingen. Zorg dat je altijd iets leuks hebt om naar uit te kijken, hoe klein het ook is. Ga spontaan een dagje naar het strand, ga op een woensdag uit eten, ga picknicken in je woonkamer, ga naar de kroeg in een vreemde stad, bel je longt-time-no-see-friend op en maak een afspraak, doe het nu! Maar stel het niet uit. Want wie weet is het morgen te laat… One life, live it!

Als laatste wil ik nog graag de interviewster een compliment maken voor de leuke, goeie en vooral originele vragen. Ik kan merken dat ze het boek gelezen heeft en daardoor krijg je deze interessante vragen! Leuk…

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: