Home > Column > Helden

Helden

Ken je die reclame, waarin een aantal beesten een ode zingen aan hun held omdat deze milieubewust is. Waar een ezel afsluit met het zinnetje; “Jij bent onze Held!”

Ik moet daar altijd ontzettend om lachen. Met name waarschijnlijk omdat mijn broer en ik hetzelfde zinnetje op diezelfde slome manier naar mijn vader roepen wanneer deze aan het zeuren is.  Mijn vader glimlacht dan naar ons en houdt verder op met zijn klaagzang, doel bereikt! Ondanks dat het nu natuurlijk voor de grap geroepen wordt, was mijn vader vroeger nog weleens mijn held. Wanneer mijn vlieger de boom in ging, de ketting van mijn fiets liep en nog meer van dat soort dingen. Mijn vader was groot en sterk, daarbij verdomt handig. Werkelijk bijna alles wat ik wist te slopen kon mijn vader weer in nieuw staat terug brengen. Nu het opkijken tegen mijn vader wat minder als superheld is geworden en de relatie bij tijd en wijlen gewoon gelijkwaardig is, vraag ik me af of ik nog andere helden om me heen heb. Erg lang hoef ik daar niet over na te denken. Eigenlijk heb ik heel veel helden om mij heen.

Mijn helden staan niet op een voetstuk, komen niet op tv en er zijn zover ik weet nog geen boeken over hen geschreven. Niet wereld beroemd, zelfs niet eens berucht behalve in de plaatselijk kroeg dan. Dat dit niets met heldendaden te maken heeft hoef ik niet uit te leggen.

Mijn helden zijn eigenlijk maar gewoon simpele zielen. Waarom noem ik ze dan helden? Ze nemen het leven zoals het komt. Maken van het verleden anekdotes om lering uit te trekken en te delen met anderen. Je kunt een glimp van geluk zien op de gezichten wanneer de zon uitbundig zijn best doet te stralen, of wanneer zoon of dochterlief de eerste stapjes zet.

Ze zijn vooral eerlijk en oprecht, zullen de discussie niet uit de weg gaan wanneer deze van belang is. Niet zozeer om de ander te overtuigen van zijn gelijk maar om duidelijk te maken wat zij belangrijk vinden. Om vervolgens te toosten op een nieuwe discussie in de toekomst. Mijn helden kennen geen haat jegens een ander. Stappen open in elke nieuwe situatie. Geen oordelen tevoren, nieuwsgierig naar wat er op het pad komt.

Ook zij stoeien met moeilijkheden. De één is een medisch wonder, de ander geniaal in het verknallen van alles wat met moederschap te maken heeft (volgens het boekje dan, want ze is geweldig met haar kinderen). De volgende is op zoek naar de juiste energie balans om de dag door te komen, terwijl de andere hier een overdreven teveel aan heeft. Soms laat de zon zich even niet zien en gebeuren er dingen die onoverkomelijk lijken. Waar veel mensen de moed direct in de schoenen voelen zakken om vervolgens in plaats van rustig doorlopen, stokstijf stil te blijven staan voor de rest van het korte leven wat je als mens hier is gegund.

Mijn Helden schuifelen met lood in de schoenen door om erachter te komen dat de zon steeds weer opnieuw op zal komen al was de nacht nog zo donker en koud.

Het mooiste is nog dat ze deze wijsheid niet alleen voor zichzelf hebben gehouden, ze hebben me er een deelgenoot van gemaakt. Deze helden hebben mij geleerd dat het leven te mooi is om steeds in het verleden te blijven hangen en stil te staan. Want als je steeds achterom blijft kijken zie je niet het geluk waar je zomaar overheen struikelen kunt.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: