Home > Column > Het besef 30

Het besef 30

Gisteren werd weer eens mijn leeftijd gevraagd. Een gewone normale vraag in een gesprek; “hoe oud ben jij eigenlijk?”. Een vraag die de afgelopen maand vaak voorbij is gekomen naar mijn idee. Een vraag die ik, buiten in gesprek, ook nogal eens tegen kom op formulieren e.d. maar deze maand is het wel heel erg vaak. Het heeft me nooit echt opgevallen, misschien wel nooit echt geïnteresseerd. Maar nu, ik ben nu al bijna een hele maand dertig, heb ik er moeite mee.  Ik, degene die het hardst schreeuwde dat het helemaal niet uitmaakt hoe oud je bent, heb er moeite mee.
Het overviel me ineens vanochtend. Ik stond in mijn eva kostuum met een trekkertje de glazen wand van mijn douche droog te trekken. Ja, ik durf schaamteloos te zeggen dat ik dat doe! Het ziet er niet uit dat geef ik toe maar het werkt. Heb namelijk een hekel aan poetsen en wanneer ik het niet doe dan kan ik gaan schrobben om de kalk te verwijderen uiteindelijk.

Tijdens het droogmaken van mijn douche evalueerde ik het gesprek van gisteren nog eens. Dertig en aan het twijfelen. Nu ben ik van naturen een twijfelkont maar dit was anders. Normaliter twijfel ik over wat ik zal koken, dat ik nu met de hond naar het bos rijdt of gewoon de boomkwekerij in. Maar dit was groter, ik twijfelde over mijn toekomst. Wat ga ik met dat grote woord toekomst doen. Verbaasd kwam ik tot de conclusie dat ik behoefte heb aan een plan. Ik een plan, had me voorgenomen zo’n 15 jaar geleden dat een plan niets voor mij was want; 1) het loopt noooit zoals je vooruit gepland hebt en 2) er komt altijd een leukere interessanter iets voorbij, waardoor het eerder bedachte al gauw een tweede plan wordt, of derde, vierde, dertigste plan en zo verder.
Alles komt vanzelf op mijn pad en verdwijnt weer wanneer ik er klaar mee ben. Dat is het leven en zo hoef je je ook niet meer druk te maken om wat je verliest. Je was gewoon uitgeleerd bij deze persoon of situatie. Ook tegenslag gaat dus voorbij, uit iedere diepe put kun je weer uitkruipen en na iedere kei harde val kun je weer opstaan, zo overleefde ik mijn leven.
Maar nu is dat naar mijn gevoel niet voldoende. Dertig, singel, geen kinderen en blaf als een zeehondje als ik ’s ochtends opstaan van het vele roken de dag ervoor. Hoe hard heb ik gelachen om de dagboeken van Bridget Jones, om elke chicklit die ik las. Me daar druk om gaan maken was wel het laatste, zoiezo heb ik in tegenstelling tot die vrouwen niet het probleem dat de pondjes eraan vliegen, bij mij komt het er niet aan wat ik ook probeer. Ja dus nu ook ontevreden over mijn gewicht, te licht bevonden door mijn eigen blik in de spiegel. En stiekem tel ik het aantal sigaretten aan het eind van de dag. Hoe een stom cijfertje dan toch een verschil maakt. Ik vind dat dat niet kan en ga me dan ook hevig verzetten.
Schaamteloos zet ik kinderen voor kinderen op en pak zingend de stofzuiger. Als alles dan een beetje op orde is in huis ga ik gewoon lekker even twijfelen of ik me waag aan het sneeuwballen gevecht met de buur kinderen die dadelijk de straat in stormen of een geweldig sneeuwpop met ze ga bouwen. Genieten van het moment en wat komt dat komt.
Advertenties
Categorieën:Column Tags: , , ,
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: