Home > Column > Een plots besef is meer dan een hoogtepunt!

Een plots besef is meer dan een hoogtepunt!

Toen de meiden van BangerSisters met de vraag kwamen om een moment te beschrijven uit het afgelopen jaar. Schoot ik vreselijk in paniek, het zweet brak me uit want welk moment zou ik dan moeten kiezen? Een jaar van hele hoge pieken en erg diepe dalen..


Na een aantal dagen van onrustig ijsberen door de kamer, steeds als ik mijn laptop aanzetten, wilde ik het opgeven. Nu past opgeven totaal niet bij mij. Ik als veel eisende dertiger, met met name hoge eisen aan zichzelf weet eigenlijk niet eens wat dat woord betekend, kan natuurlijk niet opgeven. Geen denken aan! Met een vloek klap ik mijn laptop dicht. Dit wordt helemaal niets, geen moment van 2010 op papier.
Intussen kijkt mijn hond op van zijn kussen en begint te maar te kwispelen, die denkt Jippie daar gaan we weer lekker naar buiten. Dat doe ik namelijk altijd wanneer mijn frustratie bijna resulteert in stoom uit mijn oren. Naar buiten om af te koelen en weer adem te halen.
Terwijl mijn hond zijn ding doet en wat wild opjaagt, haal ik adem en laat mijn longen zich vullen met de koude buitenlucht. Ik staar de verte in en droom weg. Ineens wordt ik opgeschrikt door een erg enthousiast toeterende auto. Terwijl mijn hond een spurt trekt van ver om zo snel mogelijk volledig onder mij weg te kruipen, toetert de auto er nog steeds lustig op los. Door het licht van de koplampen verblind val ik pardoes in de sneeuw.
De auto komt in een slakke gangetje dichterbij, wanneer deze stopt en zijn lichten dooft zie ik een bekende station wagon. De bestuurster komt er lachend uitrollen. Mijn beste maatje loopt naar me toe en trekt me nog bulderend van het lachen omhoog uit de sneeuw. We stappen in de auto om ons vervolgens thuis tegoed te doen aan een warme chocomel met slagroom.
Die avond ga ik als elke vrijdag naar mijn stamkroeg om te darten met mijn vriendinnen. Terwijl ik naast het bord de partij zit te schrijven kijk ik naar mijn vrienden. Die meiden die ik elke week tegenkom in de kroeg, waar we een hoop lol hebben. Verder lopen we de deur niet plat bij elkaar, en bellen elkaar niet suf. Als de dart competitie stil ligt gaan er soms weken voorbij dat we elkaar niet spreken of zien. De toevallige ontmoetingen zoals hier in de sneeuw zijn waardevol. Wel is het zo dat als de telefoon gaat en er de vraag wordt gesteld; “ben je thuis?” Er tijd gemaakt wordt, er gezorgd dat men binnen no-time thuis is. Want ben je thuis is dezelfde vraag als; “ik heb je nodig”. Het is onze taal der vriendschap, waarin we geen last willen zijn voor elkaar maar er 24/7 voor elkaar. We zijn open en eerlijk, hard wanneer het nodig is. Maar altijd is er tijd of word deze gevonden.
En bedenk me dat ik inderdaad geen” Moment” heb van 2010 wat er uitspringt. Het meest waardevolle voor mij in 2010 is dat ik alle pieken en dalen, geen moment alleen hoefde te beleven.
Advertenties
Categorieën:Column Tags: ,
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: