Home > Column > Een Blauw Milennium

Een Blauw Milennium

Een nieuw millennium, de boel zou in elkaar kunnen stortten was de grote angst in de informatica. Maar dat kan ik me ook verbeeld hebben toen, het is alweer een tijdje geleden natuurlijk. Goed, een millennium afsluiten dat moet dan toch met iets speciaals. Impulsief bedachten ik en mijn toenmalige partner in crime, mijn beste vriend, dat we dat dan maar aan het strand moesten doen. En dan ’s ochtends De Duik, ja dat moest het zijn. Wild enthousiast waren we de nacht tevoren.

Op oudejaarsdag hop de trein in naar Den Haag. Daar konden we een kamer van iemand lenen, handig en zeker als je alles op kort termijn nog moet regelen, in mijn ogen nog steeds een kwaliteit, mijn korte termijn planningen.
In Den Haag was het koud en nat. Voor mijn gevoel uitgestorven, leeg en vooral sfeerloos. Maar het was nog erg vroeg en dat kwam vast goed naarmate we middernacht zouden naderen.
We aten op de geleende kamer, gewoon simpel, studentikoos iets met pasta.. Daarna gewoon nog wat chips en bier tot we het tegen 21.00u tijd vonden om ons eens onder de mensen te gaan begeven. De kroeg op in Scheveningen, dan waren we al lekker bij het strand en werd het helemaal geweldig. Tenminste dat dachten we, beide afkomstig uit een klein dorp in Brabant,  daar waar altijd het licht nog brand en we nog nooit, ik weet het zeker nu nog niet, nog nooit, ik graaf nog wat dieper, maar nee, we hadden nog nooit van “Kaarten voor het oudejaarsavondfeestje” gehoord. En dan ook nog weken te voren bestellen, hoe komen ze erop.
Onze kroegentocht die avond kwam niet verder dan bij elke deur weggestuurd te worden. Het eerste uur hadden we de humor er in en hebben we ons suf gelachen om eigen naïviteit, maar dat hebben we niet vol kunnen houden. Om half twaalf hebben we het opgegeven. Teleurgesteld gingen we op een bankje zitten op de boulevard. Zwijgend zaten we naast elkaar. Onze altijd impulsieve acties hadden nog nooit dit resultaat gehad.  Het waren altijd de meest geweldige, intense super belevenissen. Om het zwijgen te doorbreken besloot mijn maatje mij de verassing te geven waar hij al een tijd op had zitten broeden. Hij keek me aan en zei; “ik wilde eigenlijk wachten tot de eerste knal van het vuurwerk, maar omdat we het nu zo koud hebben…….” Ik met mijn grote mond, wilde natuurlijk direct reageren. Dol op verassingen!! Maar nog voor ik een kik kon geven, legde hij zijn vinger op mijn lippen. Ik bedacht me nog uit welke film komt zijn volgende zin, maar voor ik het wist drukte hij zijn mond op de mijne…… voelde dat zijn tong zocht naar contact.. Wat was dit, wat gebeurde er in godsnaam? Hadden wij niet al het hele jaar naar vrouwen gekeken? Op het terras deze zomer alle rokjesdagen gevierd?
Ik duwde hem van me weg en heb gerend tot ik buiten adem was. Ik zakte uiteindelijk op mijn knieën in het zand op het moment dat de eerste knal klok en het vuurwerk begon te zingen. De gillende keukenmeid overschreeuwde mijn huilen. Zo nam ik afscheid van dit millennium…..
Toen het grootste lawaai van vuurwerk was gaan liggen ben ik terug gegaan naar de geleende kamer. Op de bank gekropen en in slaap gevallen. De volgende ochtend stonden we zwijgend op en deden de Nieuwjaarsduik in theaterkleren. Ik speelde mijn rol als Flappie Flink, de held van Renessee. De longen uit mijn lijf geschreeuwd bij BlØf. Daarna met de stille trom naar huis.
Niet lang daarna is de vriendschap verbroken. We hebben elkaar sindsdien nooit meer gezien of gesproken..
Advertenties
Categorieën:Column Tags: , ,
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: